مطمئن باش و برو .... ضربه ات کاری بود ...... دل من سخت شکست ....

 و چه زشت به من و سادگیم خندیدی...... به من و عشقی پاک .....

 که پر از یاد تو بود ..... و خیالم می گفت .... تا ابد مال تو بود ........

 تو برو ..... برو تا راحت تر ...... تکه های دلم را آرام آرام بهم بند زنم...

چشم در راه کسی هستم...   

کوله بارش بر دوش...

آفتابش در دست...

خنده بر لب ِ گل به دامن ِ پیروز

کوله بارش سرشار از عشق ِ امید

                                                                                     آفتابش نوروز ...

                    با سلامش شادی...              در کلامش لبخند...

از نفس هایش گل می بارد...

با قدم هایش گل می کارد

                                                                               مهربان ِ زیبا ِ دوست

                                                                                  روح هستی با اوست!

قصه سادست ِ معما مشمار

چشم در راه اویم

                                                      آری..! او.......

  از دور طواف مي كنم كعبه رخسارت را

     و روزي

               مدار طواف اين زائر خسته

                چهار گوش شكل عزيزت را بوسه مي كارد

      انگار در خواب مي بينم صداي ترا

      انگار در حوالي تو پرسه مي زنم

                                           كجايي ؟

     گوش چهارم تو

      از نجواهاي كدام عاشق واپسين لبريز مي شود ؟

                                                ***

                                ببین مرا    

                                         اینچنین در کنار تو  

                                                              نیلوفر وار گل دادم

                                                                                    بچین مرا

در بیکران دور... در روزگار نور... در شهر بی عبور

زیر درخت مهر...بر روی سنگ گور

با جوهر سرشت...با دست سرنوشت

حرفی نوشته بود...آرامگاه عشق... 

همینطوری بعده ۱ سال و به درخواست یه دوست    آپ کردم   که هیچ ربطی به کنکورم نداره. هویجوریییییی...

اگه پروانه در راه معشوق مي سوزه و از بين ميره خوب دست تو مگه نمي سوزه؟

  جای شما خالی کنار دریا

حالمان بد نيست غم کم مي خوريم کم که نه! هر روز کم کم مي خوريم

آب مي خواهم، سرابم مي دهند عشق مي ورزم عذابم مي دهند

خود نمي دانم کجا رفتم به خواب از چه بيدارم نکردي؟ آفتاب!!!!

خنجري بر قلب بيمارم زدند بي گناهي بودم و دارم زدند

دشنه اي نامرد بر پشتم نشست از غم نامردمي پشتم شکست

سنگ را بستند و سگ آزاد شد يک شبه بيداد آمد داد شد

عشق آخر تيشه زد بر ريشه ام تيشه زد بر ريشه ي انديشه ام

عشق اگر اينست مرتد مي شوم خوب اگر اينست من بد مي شوم

هيچ کس دست مرا وا کرد؟ نه! فکر دست تنگ مارا کرد؟ نه!

هيچ کس از حال ما پرسيد؟ نه! هيچ کس اندوه مارا ديد؟ نه!

هيچ کس اشکي براي ما نريخت هر که با ما بود از ما مي گريخت

چند روزي هست حالم ديدنيست حال من از اين و آن پرسيدنيست

گاه بر روي زمين زل مي زنم گاه بر حافظ تفاءل مي زنم

حافظ ديوانه فالم را گرفت يک غزل آمد که حالم را گرفت:

" ما زياران چشم ياري داشتيم خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم